Wilde dieren A-Z

Zuidelijk Afrika is een van de gebieden met de grootste dierenpopulatie op het Afrikaanse continent. Een waar walhalla van landzoogdieren! Je ziet hier van alles rondlopen: van een slechts tien gram wegende dwergspitsmuis tot de Afrikaanse olifant met een gewicht van zes ton. Deze olifant is zelfs het grootste zoogdier van de hele wereld! Je beleeft een onvergetelijke ervaring zoals het tot dichtbij naderen van een duttende leeuw of je staat oog in oog met een kudde nieuwsgierige giraffen.

Het wildlife van Zuidelijk Afrika is het meest toegankelijk van heel Afrika. Hier heb je de grootste kans de Big Five live te zien. De beste tijd om deze dieren en andere wildlife te zien is tijdens de Afrikaanse winter (juni – september). Dan is het minder heet en is de vegetatie kaler.

Geef dieren rust en ruimte en houd afstand – dieren hebben altijd voorrang, ook bij je accommodatie. Wees altijd voorzichtig in de nabijheid van wilde dieren, ze kunnen onverwachts agressief reageren. Respecteer alle dieren – van klein tot groot. Jaag wilde dieren nooit op en sluit ze niet in. Kom je onbedoeld oog in oog te staan met een wild dier, ren dan niet weg, blijf staan en kijk het dier aan. Voer dieren, ook vogels niet. 'Moenie die diere voer nie' en 'if you feed them, you kill them' zijn veel geziene waarschuwingsborden. Een belangrijke regel die vaak genegeerd wordt: het slechte voorbeeld van anderen is nooit een excuus voor 'fout' gedrag. 

Onthoud, een safari is een 'bezoek' aan wilde dieren in hun natuurlijke habitat. Om zoveel mogelijk dieren van zo dicht mogelijk te bekijken is het belangrijk dat je de dieren en hun natuurlijke omgeving respecteert. Daarom vragen wij je om de volgende regels in acht te nemen:

• Verlaat nooit de safari terreinwagen
• Sta niet op in de wagen, ook niet als de wagen stil staat om dieren te bekijken
• Maak geen abrupte bewegingen en hang niet 'buitenboord' .
• Praat zo weinig mogelijk en schreeuw niet
• Voer GEEN dieren of vogels
• Neem je afval mee

Aap

De Vervet aap is een merkwaardige savanne-bewoner. Je kunt hem herkennen aan z'n kleine zwarte kop, omringd door piekerige grijze haren. Misschien wel nog opvallender zijn de blauwkleurige ballen van de Velvet aap die binnen de groep de stutus aangeven. Ze leven in grote groepen en zijn de meest voorkomende apensoort in Zuid-Afrika. Op z'n menukaart staan bloemen, bladeren, fruit, maar ook hagedisjes.

Aardwolf

De aardwolf is een hyena, maar niet zo rooflustig en gevaarlijk als zijn collega's. Alleen met zijn indrukwekkende vertoning jaagt hij dieren weg. Het is een relatief klein dier en leeft alleen. Je kunt de aardwolf herkennen aan z'n spitse snuit, lichtgele vacht en de kraag rond z'n hals. Net als bij andere hyenasoorten is het vrouwtje dominanter en heeft het mannetje meestal de rol van babysitter. 's Nachts eet de aardwolf termieten en snuffelt wat aan kadavers naar de larven van de aaskever. Overdag zoekt de aardwolf een veilig plekje in een holletje onder de grond.

Baviaan

Bavianen zijn grote apen die op de grond leven. De dieren hebben meestal een grijzig bruine vacht en een lange snuit. De staart is niet al te lang. Vaak hebben de dieren opgezwollen achtersten. Ook hebben de dieren grote hoektanden. Volwassen mannetjes zijn groter en hebben langere snuiten dan vrouwtjes. Het zijn bodemdieren, die op handpalm en voetzool lopen. Bavianen trekken rond in groepen van 10 tot 200 exemplaren meestal bestaande uit enkele dominante mannetjes, vrouwen met hun jongen en onvolwassen dieren. De mannetjes leven in een hiërarchie. De grootste, sterkste en agressiefste baviaan is het dominantst. De meest dominante mannetjes hebben het recht om te paren, het beste voedsel en de beste slaapplaats.

Caracal

Door z'n lange spitse oren, wordt de caracal ook wel de Afrikaanse lynx genoemd. Het dier kan tot 90cm lang worden en is een krachtige rover. Niet alleen kleine antilopen staan op de menukaart van deze katachtige, ook vangt de caraval vogels uit de lucht! Door z'n krachtige kaken en hoekige voortanden is het dier in staat om prooien die veel zwaarder dan hem zelf zijn, naar de grond te krijgen. De caracal komt in veel gebieden voor, maar houdt het meest van de droge savanne.

Duiker

De Gewone (of Grijze) Duiker is een kleine vastberaden overlever, vaak snuffelend tussen een overvloedige variatie aan bladeren, zaden, bloemen, fruit en takjes. Hij graaft naar wortels en knollen, knabbelt aan boomschors en valt akkers (naar ergernis van de boeren) en zelfs tuinen binnen! Maar dat is niet alles: De Gewone Duiker heeft een reputatie voor het vangen en eten van jonge vogels, van kippen tot eenden. Het dier is op zijn beurt weer een prooi is voor een groot aantal vijanden, van leeuw tot uil. De Gewone Duiker heeft zijn naam te danken aan zijn gewoonte om (weg) te duiken als hij probeert te ontkomen aan een achtervolging. In een reeks van duiksprongen verdwijnt het diertje in de bossen. Maar, hij deelt de gemeenschappelijk drang met ander kleine mannetjesdieren om te stoppen en een snelle blik te werpen op zoek naar zijn vijanden en dit zou misschien wel zijn ondergang kunnen zijn. De Duiker is in de namiddag of tijdens de inzet van de nacht het meest actief..Het diertje zwerft alleen of in paren rond en zwaait daarbij met z’n staart. Het territorium van de Duiker wordt afgebakend door het mannetje en gemarkeerd door een geurige afscheiding die wordt geproduceerd vanuit de voorste hoek van het mannetje’s oog. Dit territorium wordt dan ook zwaar bewaakt. Hoewel de Duiker zich mak opstelt in gevangenschap kunnen de horens van een ram wel schade toebrengen.

Eekhoorn

De Kaapse grondeekhoorn leeft in groepen van 6-30 dieren. Als ze boven de grond zijn, staan er altijd wel een paar dieren op de wacht. Als er gevaar dreigt, slaan ze een alarmkreet: dit is een luide fluittoon. De Kaapse grondeekhoorn heeft lange klauwen om in de stenige grond te kunnen graven. Ook gebruiken ze hun staart soms als parasol.

Gemsbok

De Gemsbok is een hele krachtige antilope. Het dier kan extreme hitte en lange periodes zonder drinken doorstaan. Het dier deinst niet terug voor een leeuw en zet de aanval in met z'n langwerpige, puntige horens. Er zijn gevallen bekend waarbij zelfs grote roofdieren werden gedood door deze hoorns die ruim een meter lang zijn. Het dier is te herkennen aan z'n gladde lichtbruine huid en z'n zwart met witte kop. De gemsbok kan maarliefst een gewicht bereiken tot 250 kg.

Giraffe (Kameelperd)

Giraffen staan bekend om hun lange nek, ze zijn het langste dier van de fauna. Die lange nek, die net als de meeste andere zoogdieren slechts zeven nekwervels bevat, kunnen ze goed gebruiken om op grote hoogte voedsel te pakken waar andere plantenetende dieren niet bij kunnen. Met zijn lange tong kan een volwassen mannetjesgiraffe tot bijna 6m hoogte reiken! Zij eten voornamelijk vruchten en bladeren, ongeveer 80 kg per dag. De giraffe heeft het meeste moeite met drinken, maar gelukkig kan hij, indien water niet voorradig is, een maand zonder. Slapen doet de giraffe overigens staande en ziet u 2 giraffen met de nekken tegen elkaar slaan, dan vechten 2 mannetjes om de heerschappij. Zoek je de giraffe in de ‘bush’, kijk dan goed rond want de giraf is een camouflagespecialist. De bloedsomloop van een giraffe heeft speciale aanpassingen om met het grote hoogteverschil tussen hart en hoofd te kunnen leven. Aan de ene kant moeten hart en vaten een bloeddruk opbouwen die hoog genoeg is om het hoofd genoeg zuurstofrijk bloed te kunnen voorzien. Maar aan de andere kant mag de hoge bloeddruk er niet toe leiden dat de vaten in de hersenen knappen als het hoofd omlaag wordt gehouden om te drinken. Ook de geboorte van een giraffekalf is niet echt makkelijk. Het pasgeboren jong moet meteen een val overleven van circa 2m hoogte! Een pasgeboren giraf weegt al rond de 70-100 kg en kan binnen 1 uur staan.

Gnoe

De blauwe gnoe of wildebeest is een grote antilopesoort met een grote, brede kop. De voorpoten zijn langer dan de achterpoten. Hij heeft een donker grijsbruine tot leiblauwe tot bleekgrijze vacht. Over de nek, schouders en in mindere mate de flanken lopen donkere verticale strepen. De snuit is van de neus tot het voorhoofd geheel zwart en de poten okergeel tot bruin. Verder heeft deze soort zwarte, warrige, lange manen over de nek en de schouders, een lange, zwarte staart die bijna de grond raakt en een baard op zijn nek en kin, die geheel wit tot zwart van kleur is. Kleuren verschillen per ondersoort. Beide geslachten hebben hoorns. Deze zijn 40-73 cm lang en lopen eerst plat, krommen dan omhoog naar binnen. De gnoe wordt 170-240 cm lang, met een staart van 60-100 cm. Hij heeft een schouderhoogte van 115-145 cm. De gnoe komt vaak voor op open steppen, grasvlakten en licht beboste gebieden van Oost- & Zuid-Afrika. Hij heeft een voorkeur voor velden met kort gras, zijn enige voedselbron. De gnoe is altijd binnen een straal van 20 km bij water te vinden, en drinkt minstens twee keer per dag. Hij is de gehele dag door actief, maar rust in de schaduw tijdens de heetste uren van de dag.

Hyena

Hyena's zijn een familie van middelgrote roofdieren die voorkomen in Afrika en Azië. Hoewel hyena's eruit zien als grote honden, vormen ze een aparte biologische familie die waarschijnlijk het meest verwant is aan de andere families van de katachtigen. In vroegere tijden kwamen grote hyena's voor over grote delen van Europa en Azië, maar ze zijn sterk in aantal teruggelopen. Er zijn slechts vier soorten overgebleven, de gevlekte hyena, de bruine hyena, de gestreepte hyena en de aardwolf. In Afrika worden hyena's in verband gebracht met tovenarij. De Zulu’s onder Shaka Zulu vreesden de vermeende macht van de hyena's.

Impala (Rooibok)

Impala’s of Rooibok zijn sierlijke bruingele tot roodbruine antilopen. Over de staart en heupen lopen donkere vegen. De bokken hebben liervormige, geribbelde horens van 50-75 cm lang, de vrouwtjes zijn meestal ongehoornd. Vergeleken met andere antilopen zijn impala's nogal luidruchtig. Vooral in de paartijd, als de mannetjes een soort hees geknor laten horen. De mannetjes vechten dan met elkaar om een territorium. In de droge tijd leven mannetjes en vrouwtjes in gemengde kuddes. Een goede vriend is goud waard, tenminste als het aan impala’s ligt wel. Ze leven soms samen met bavianen waarbij beide soorten van elkaar’s waakzaamheid profiteren.

Jachtluipaard (Cheeta)

De jachtluipaard wordt ook vaak de 'cheeta' genoemd. Deze katachtige staat bekend als het snelste dier op het land. Ze kunnen snelheden van meer dan 100 km/h halen en ze trekken net zo snel op als een Ferrari! Jachtluipaarden jagen vaak midden op de dag. Dat maakt ze extra geliefd bij toeristen en filmmakers. Het kan wel voorkomen dat de cheeta’s last ondervinden bij het jagen door al die toeschouwers. Een andere vijand is de leeuw of een hyena die regelmatig buit van cheeta's afpakken of hun jongen doden.

Jakhals

De gestreepte Jakhals heet zo omdat hij er ook zo uitziet! De zwart-witte streep over de flank van zijn lichaam is alleen niet altijd even goed te zien. Hij heeft een grijsgele vacht, een donkere staart met daaraan een witte punt. De gestreepte jakhals eet echt alles, meer nog dan de andere jakhalzen. Behalve op graslanden en langs bosranden vind je hem ook op landbouwgrond en 's nachts soms zelfs in de stad. Ze leven vaak samen in gezinsverband. Het vrouwtje krijgt gemiddeld vijf jongen en zoekt hiervoor een beschutte plek, zoals een oud hol van een aardvarken. Als de jongen 8 maanden oud zijn, trekken ze er zelf op uit.

Klipdas

De Kaapse rotsklipdas (of kortweg: klipdas) leeft, in tegenstelling tot de boomklipdas, vooral op de grond. Ze komen vaak in rotsachtige gebieden, maar ook wel op de savanne. Klipdassen zijn daarnaast erg goede klimmers. Hun voetkussentjes worden door klieren vochtig gehouden voor betere grip op rotsblokken. Rotsklipdassen leven in groepen van 4-40 dieren. Ze zijn vaak te zien als ze zich in het zonnetje opwarmen. Klipdassen zijn vrij primitieve zoogdieren, die hun lichaamstemperatuur niet zo goed op peil kunnen houden.

Kudu

Koedoes zijn slank gebouwd en hebben een grijsbruine vacht met verticale flankstrepen. De mannetjes zien er door hun lange, in open spiraal gewonden horens net weer anders uit als de vrouwtjes. Koedoes eten voornamelijk bladeren hoewel ze ook nog wel eens gras willen grazen. Koedoes leven in kleine familiegroepen of kudden, de mannetjes zijn soms solitair of trekken met een paar andere mannetjes op. De Koedoe heeft een schouderhoogte van ongeveer 1,40 m, een lengte van ca. 1,80-2,30 m lange horens. Je kan de Koedoe vinden op de savannen en op open bosvegetaties van Zuid-, Midden- en Oost-Afrika. De Koedoe wordt maximaal 12 tot 15 jaar oud.

Neushoorn (Zwarte)

De zwarte neushoorn onderscheidt zich vooral van de andere Afrikaanse neushoorn (de witte neushoorn) door zijn puntige bovenlip waarmee hij takjes plukt. Hij wordt daarom ook puntlipneushoorn genoemd. De zwarte neushoorn is de 'sportuitvoering' onder de neushoorns en kan een snelheid van 50 km/h bereiken. Ooit was dit de meest voorkomende neushoorn en leefde hij in het grootste deel van Afrika. Tegenwoordig is hij door afname van zijn leefgebied en door de jacht om zijn hoorn zeldzaam geworden.

Nijlpaard (Seekoei)

Het gewone nijlpaard brengt het grootste gedeelte van zijn dag door in het water. 's Nachts komen ze aan land om te grazen. Nijlpaarden staan erom bekend dat ze gevaarlijk zijn. Vooral als een mens tussen de rivier en de plek wordt gespot waar de nijlpaard aan het grazen is, willen ze die nog wel eens omverlopen. Jaarlijks sterven er in Afrika meer mensen door toedoen van nijlpaarden, dan welke ander Afrikaanse dieren ook!

Nyala

Deze antilope wordt ook wel laaglandnyala genoemd om het verschil aan te tonen met de bergnyala die meer in het hoogland voorkomt. Ze leven bij voorkeur bij rivieroevers. Het mannetje en het vrouwtje verschillen nogal van elkaar. Het mannetje heeft grote hoorns van gemiddeld 70 cm, een grijsbruine vacht met vage lichte dwarsstrepen en geelbruine poten. Het vrouwtje is ongehoornd en roodbruin, en heeft een witte V-vormige vlek tussen de ogen en witte dwarsstrepen over de rug.

Mangoeste

De vosmangoeste of 'yellow mongoose' is een klein roofdiertje. Hij is vaalgeel (zuidelijk) of grijsachtig (noordelijk) van kleur. Anders dan andere mangoesten heeft hij een wollige staart, net als een vos. Rode meerkatten leven in een familiegroep: de ouders met hun jongen. Ze wonen in oude gangenstelsels van andere dieren, zoals van stokstaartjes en grondeekhoorns, die ze vaak verder uitbreiden.

Sabelantilope

De vacht van de sabelantilope is donkerbruin tot zwart, met een witte buik en wangen. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes hebben lange naar achter krommende hoorns, vaak langer dan 1 m. De vrouwtjes leven in kuddes van 10-30 samen met de jonge dieren. De mannetjes leven of alleen of in kleinere groepen met andere mannetjes.
De sabelantilope heeft een schouderhoogte van ongeveer 1,35 m. Het gewicht kan oplopen tot zo’n 270 kg. Verder houdt de sabelantilope zich strikt aan een dieet bestaand uit hoog gras. Je kan ze zowel in het zuiden als in het noorden en het oosten van Afrika bewonderen.

Springbok

Springbokken zijn middelgrote lichtbruine gazellen met een zwarte band op de flank. Ze springen bij opwinding met stijve poten op en neer, vandaar de naam ook! Hiermee waarschuwen ze elkaar en tonen ze een vijand dat ze op hun hoede zijn en dat hun conditie goed is. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes hebben geribbelde hoorns. Aan de achterkant van hun rug zit een huidplooi met klieren die een gele, plakkerige substantie afscheiden. De plooi kan uitgestulpt worden waarbij een kam van witte lange haren waaiervormig omhoog komt.

Stokstaartje

Stokstaartjes - of meerkatten - zijn kleine roofdieren en zijn ook nog eens verwant aan de mangoesten. Meerkatten leven in groepen van 30- 40 dieren in woestijnachtige delen van Zuidelijk Afrika. Een groep wordt geleid door een dominant vrouwtje en een dominant mannetje die, indien niet verwant, het belangrijkste paar uit de groep vormen. Ze leven op vrij droge zandvlakten onder de grond in holen en tunnels. De kenmerkende houding van de meerkat zie je als het dier ergens naar kijkt, het 'stokstaartje' zit dan helemaal rechtop.
Meerkatten gebruiken hun staart als 'statief' om zichzelf rechtop te kunnen balanceren. Soms worden ze wel de 'zonnepanelen van het dierenrijk' genoemd omdat ze hun buiken met donkere huid en weinig vacht gebruiken om in de zon op te warmen. Overdag zijn ze vaak op zoek naar voedsel. De hitte overdag kunnen ze verdragen door een veel kleinere behoefte aan voedsel dan vergelijkbare dieren die niet in woestijnen leven. Drinken doen ze nauwelijks: al het vocht dat ze nodig hebben halen ze uit hun voedsel. De donkere oogmarkering werkt als een soort ingebouwde zonnebril. Meerkatten zijn zeer spraakzaam en beschikken over een groot vocabulaire vermogen in de vorm van fluiten en blaffen. In de meeste gevallen staan enkele groepsleden op wacht om de rest met een fluitend 'let op' of blaffend 'vlucht voor je leven' geluid te kunnen waarschuwen. Bijvoorbeeld voor een naderende roofvogel. Ze zijn zeer behulpzaam en de meeste leden van de groep helpen met het grootbrengen van de jonge dieren. Daarbij worden de zuigelingen niet alleen door hum moeder gevoed maar ook door andere vrouwelijke leden van de groep. Er wordt op de jonge dieren gepast voordat ze zelf op verkenningstochten met de groep kunnen gaan en ze worden van voedsel voorzien totdat ze voor het eerst met de groep op jacht kunnen gaan. Hun voedsel bestaat uit: insecten, spinnen, duizendpoten, hagedissen, ratten, muizen, vogels en eieren. Het dier vertrouwt op een zeer goed ontwikkeld reukvermogen, niet alleen bij het vinden van voedsel, maar ook om het te onderzoeken voordat de prooi wordt opgegeten. 's Nachts verblijven ze in ondergrondse holen, meestal een oude burcht van grondeekhoorns die ze verder uitgegraven hebben.

Walvissen (Southern Right Walvis)

De Southern Right walvissen zijn baleinwalvissen met een boogvormige onderkaak en een hoofd dat 1/3 van zijn lichaamslengte in beslag neemt. Deze walvis is ook te onderscheiden van andere walvissen vanwege de eeltknobbels rond het blaasgat. De kleur van de huid is meestal zwart tot donker grijs en de kalfjes zijn grijs. Deze walvissen hebben 2 blaasgaten in de bovenkant van hun kop. 'Right' walvissen kregen hun naam omdat walvisvaarders deze walvissen als de 'right' (goede) walvissen beschouwden om te jagen aangezien ze rijk aan vet zijn en gemakkelijk te vangen waren (ze zwemmen in het algemeen erg traag). Op het noordelijk halfrond is de Right Whale vrijwel uitgestorven. Op het zuidelijk halfrond is het aantal sinds het vangverbod van 1935 weer toegenomen. Er zijn nu ongeveer 3000 tot 4000 Southern Right walvissen. Veel van hen komen elk jaar tussen mei en december naar de Zuid Afrikaanse kust.

Wilde hond (Hyenahond)

De hyenahond lijkt wat uiterlijk betreft wel wat op een hyena, maar is geen direct familie. Hyenahonden leven in bijzonder grote groepen van soms wel 30 dieren. Een jagende groep vangt dieren die zeker tien keer zwaarder zijn als zijzelf, zoals een gnoe of een zebra! Ze putten hun prooi compleet uit en trekken hem dan naar beneden. De hyenahond is zeer zeldzaam. Er zijn nog slechts 2000-3000 exemplaren over in geïsoleerde populaties, voornamelijk in Zimbabwe, Zuid-Afrika (Kruger Park) en Tanzania. In de Selous in Tanzania bevindt zich op het ogenblik de grootste populatie ter wereld, namelijk ongeveer 700 dieren.

Wrattenzwijn

Hoewel het wrattenzwijn of 'vlakvark' noch mooi noch elegant is, is hij toch wel opmerkelijk. Deze varkensachtige dieren hebben een licht behaard grijsachtig vel en een opvallende kop met drie paar kraakbeenachtige 'wratten', waarvan één paar op de onderkaak. Deze knobbels zijn bij het mannetje het meest uitgesproken, net als de grote slagtanden.
Deze zijn doorgaans langer dan 30 cm maar het record staat op 68 cm! Wrattenzwijnen worden vrijwel overal in Afrika, ten zuiden van de Sahara, gevonden. Ze zijn vooral te vinden in open terrein en voornamelijk overdag actief. Ze eten vaak geknield op de voorpoten om de kleine stukjes gras, die door grotere graseters zijn over gelaten, te kunnen bereiken . Wrattenzwijnen houden erg van modderbaden, maar hun nest is altijd zeer schoon. Ze slapen meestal in holen, waar ze achterwaarts naar binnen gaan. Op deze manier kunnen ze een potentiële aanvaller direct te lijf gaan met hun slagtanden. Het dier staat bekend om z’n kracht en uithoudingsvermogen en geeft niet gauw op in een meedogenloos gevecht. Honden leggen nogal eens het loodje in een gevecht met een wrattenzwijn en zelfs een luipaard kan hetzelfde lot overkomen wanneer ze worden opengereten door de slagtanden van dit dier. Het is een leuk gezicht om de dieren te zien hollen, allemaal met hun harige staart recht omhoog. Er wordt aangenomen dat dit bedoeld is als een baken om elkaar niet kwijt te raken.

Zebra (Bergzebra)

De bergzebra is een kleine zebrasoort. Je herkent hem aan de lap huid onderaan zijn keel en de strepen als een 'ladder' achter op zijn rug. Ze maken eigenlijk nooit geluid. Bergzebra's leven in rotsachtige hafwoestijnen in het Zuiden en Zuidwesten van Afrika. De Kaapse ondersoort was in het begin van de 20e eeuw bijna uitgeroeid: er waren nog slechts 27 dieren over! Er is een speciaal reservaat voor deze bergzebra's in Zuid-Afrika opgericht. Nu zijn er gelukkig weer een paar honderd! De ondersoort uit Namibië en Zuid-Angola (de Hartmann zebra) is wat minder zeldzaam.

Zebra (Burchell)

De Burchell-zebra is de meest voorkomende zebra in Afrika en daarmee tegelijk het meest wildpaardachtige type. Soorten die hier nog onder vallen zijn onder andere de Chapman-zebra en de Grant-zebra. De Burchell Zebra is te onderscheiden van de andere zebra's aan het feit dat de strepen in de vacht tot op de buik doorlopen. Ze leven in open vlakten, graslanden en op heuvels, meestal in groepen van 6-20 dieren.

Zwartvoetkat

De zwartvoetkat is het kleinste lid van de familie der katachtigen. Hij dankt zijn naam aan zijn zwarte voetzolen. Het is een uitstekende graver, die zijn prooien vaak te pakken krijgt door ze uit te graven. De zwartvoetkat leeft in droge, woestijnachtige gebieden in het zuiden van Afrika zoals de Karoo en de Kalahari. De zwartvoetkat heeft weinig water nodig.